Header Ads

«Μόνοι μας»: οι Ευρωπαίοι ή οι Γερμανοί;

Όπως έγινε φανερό από τις αλλεπάλληλες επαφές που είχαν οι ηγέτες των χωρών του ΝΑΤΟ και των G7, το αρχικό ρήγμα που διαφάνηκε στις σχέσεις Ε.Ε. και ΗΠΑ με την εκλογή Τραμπ άρχισε να σχηματοποιείται και να βαθαίνει.

Η ρεαλιστική προσέγγιση των προβλημάτων είναι βασικός κανόνας της πολιτικής στις δημοκρατίες, όχι μόνο για τα εσωτερικά προβλήματα, αλλά και για μείζονα γεωστρατηγικά θέματα.

Όπως έγινε φανερό από τις αλλεπάλληλες επαφές που είχαν οι ηγέτες των χωρών του ΝΑΤΟ και των G7, το αρχικό ρήγμα που διαφάνηκε στις σχέσεις Ε.Ε. και ΗΠΑ με την εκλογή Τραμπ άρχισε να σχηματοποιείται και να βαθαίνει.

Το επισημοποίησε ο Ντόναλντ Τραμπ με τα όσα είπε για την “κακή” Γερμανία, αλλά και η Άνγκελα Μέρκελ, η οποία, από το Μόναχο, την Κυριακή, τόνισε πως η Ευρώπη δεν μπορεί να στηρίζεται πλέον στις ΗΠΑ και ότι πρέπει να πάρει την τύχη της στα χέρια της.

Ουσιαστικά, η Άν. Μέρκελ δεν έκανε τίποτε άλλο από το να θέσει το ουσιαστικό ζήτημα της ενηλικίωσης της Ε.Ε. Δηλαδή μιας Ευρώπης που θα ρυθμίζει μόνη της τα θέματα που την αφορούν. Από τη θέση της στον παγκόσμιο χάρτη των γεωπολιτικών εξελίξεων έως την οικονομία.

Και αν το πρώτο είναι αρκετά σύνθετο θέμα, το δεύτερο είναι αρκετά πιο απλό και θα μπορούσε να γίνει εδώ και καιρό, όπως το ζητάει επίμονα επί χρόνια η ευρωαριστερά κερδίζοντας συμμάχους πλέον και από τους ευρωσοσιαλιστές, αλλά και σύσσωμο το μέτωπο των χωρών του Νότου. Υπεύθυνοι για τη σθεναρή αντίσταση σε αυτή την κατεύθυνση ήταν η Γερμανία και οι δορυφόροι της.

Έστω και αργά, μπορούμε να καλωσορίσουμε την Άν. Μέρκελ στο κλαμπ των χωρών που θέλουν ευρωπαϊκές λύσεις στα ευρωπαϊκά προβλήματα. Μόνο που για να γίνει πιστευτή η στροφή της Γερμανίας σε επίπεδο δηλώσεων θα πρέπει να συνεχιστεί με πράξεις. Εκεί θα φανεί αν το κεντρικό δόγμα του Βερολίνου “κάντε τα μαθήματά σας” αφορά μόνο τους άλλους και, όταν έρχεται η στιγμή για τη δέσμευσή τους στο χρέος της Ελλάδας, άλλοτε να σφυρίζουν αδιάφορα και άλλοτε να κρύβονται πίσω από τους “τεχνοκράτες” του Ταμείου στην Ουάσιγκτον.

Το ερώτημα δεν είναι αν η Ε.Ε. θα λύνει, ή πρέπει να λύνει, μόνη της τα προβλήματα. Το θέμα είναι αν θα λύνει τα καυτά ζητήματα με ισοτιμία και αλληλεγγύη. Αν δεν γίνει αυτό, απλώς θα μιλάμε για μια νέα σελίδα της γερμανικής Ευρώπης. Με το δεύτερο συνθετικό της, δηλαδή την Ευρώπη, να φθίνει επικίνδυνα.

Δεν υπάρχουν σχόλια