Header Ads

Είναι η γιορτή της μητέρας σήμερα.(Του Μιχάλη Δελή)

Ξημέρωμα Κυριακής, περίπου, πριν είκοσι χρόνια και γυρίζω μόνος από την Θήβα στην Αθήνα μέσω της παλιάς εθνικής οδού. Το πρώτο φως με βρήκε κοντά στις Ερυθρές-Κριεκούκι,παλιά-. Μια σκηνή στο δρόμο με έκανε να σταματήσω. 

Ένα σκυλάκι σκοτωμένο, χτυπημένο από αυτοκίνητο, ένα περίπου μέτρο μέσα στην άσφαλτο κι από πάνω η μάνα του να το μυρίζει. Γύρω της χοροπηδούσανε πέντε- έξη άλλα κουτάβια. Έμοιαζε κάτι σαν τελετή. Δεν ήξερα ότι τα ζώα αντιλαμβάνονται τον θάνατο. Κράτησε μερικά λεπτά κι ύστερα η σκύλα γύρισε και στράφηκε
αργά προς τα χωράφια, με τα μικρά να την ακολουθούν.

Ετοιμάστηκα να φύγω, όταν ξαφνικά την είδα να κοντοστέκεται και να κοιτάει πίσω. Έδειχνε να σκέφτεται κάτι, κάτι που δεν μπορούσε να αποφασίσει. Στάθηκε έτσι για λίγη ώρα και μετά, με σίγουρο βήμα, γύρισε πίσω στο πεθαμένο μικρό. Σαν να ήξερε πλέον τι έκανε, το έπιασε με τα δόντια της, το σήκωσε και το μετέφερε δυο μέτρα από εκεί που ήταν πεσμένο. Ακριβώς εκεί που τελείωνε η άσφαλτος και το χώμα και άρχιζε το χορτάρι. Εκεί που τα αυτοκίνητα δεν θα μπορούσαν να το ξαναχτυπήσουν. Το κοίταξε για λίγο, το μύρισε μια τελευταία φορά και μετά γύρισε και απομακρύνθηκε με γρήγορο βήμα. Έμεινα να την κοιτάζω μέχρι που χάθηκε στα χωράφια με τα υπόλοιπα κουτάβια της.

Δεν υπάρχουν σχόλια