Header Ads

Αυτοί που κανιβάλισαν τον ελληνικό λαό, του Μιχάλη Δελή


Σύμφωνα με το ΑΠΕ, ο γενικός γραμματέας Ενημέρωσης και Επικοινωνιών, Λευτέρης Κρέτσος από το βήμα του 9ου διεθνούς συνεδρίου της ΕΕΤΤ (Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων) τόνισε: …άδειες και συχνότητες δεν δίνονται δωρεάν…

Με το θέμα της ιδιωτικής τηλεόρασης, έχουμε βρεθεί σε αδιέξοδο το οποίο είναι επακόλουθο μιας λανθασμένης αντίληψης που έχουμε για το ζήτημα της ηγεμονίας. Διευκρινίζω. Εδώ και πολλά χρόνια, τα τηλεκανάλια έχουν εξουσία και μάλιστα πολύ δραστικότερη από τη δικαστική και νομοθετική μαζί. Τα κανάλια ελέγχονται από διαχειριστές του μεγάλου κεφαλαίου και λειτουργούν με όρους αγοράς, με αυτό τον τρόπο αποκτούν την εξουσία να ελέγχουν την κρατική διοίκηση και να καθορίζουν το περιεχόμενο της κυβερνητικής εξουσίας.
 
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η τηλεόραση στην Ελλάδα είναι προπαγανδιστικό δημιούργημα της χούντας. Μέχρι το 1989 ήταν εργαλείο της εκάστοτε κυβέρνησης, η οποία μαζί με την πλειοψηφία δικαιωματικά είχε και το "προνόμιο" της μονομερούς τηλεοπτικής προβολής.
 
Τότε ο Μητσοτάκης, πούλησε την ψυχή του στο διάβολο για να γίνει πρωθυπουργός. Αποφάσισε να δώσει άδειες στους εκδότες των μεγάλων εφημερίδων και συμφερόντων. Δεν το έκανε βέβαια στο όνομα του φιλελεύθερου πλουραλισμού και της ελευθερίας της ενημέρωσης, ρουσφέτι ξεπλήρωνε. Όσα στελέχη της ΝΔ τότε είχαν αντιδράσει, αντιλαμβανόμενα πως παραδίδεται η εξουσία στους εκδότες-καναλάρχες, κυριολεκτικά σβήστηκαν από τον χάρτη (βλέπε, Στεφανόπουλος κ.α. )
 
Από το ΄89 έως και σήμερα η ιδιωτική τηλεόραση, που κατευθύνεται πολιτικά αλλά κυρίως ιδεολογικά από την πιο σάπια φάρα αρπακτικών, ειναι κυρίαρχα υπεύθυνη για τις βαθύτερες παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας. Μεγάλωσε γενιές με γελοίο αισθητικό περιεχόμενο, μηδενιστικό καταναλωτισμό, καριερισμό, σεξισμό, παροξυστικό εθνικισμό, την ημιμόρφωση, τον καθημερινό μικροφασισμό, την απαξίωση κάθε επαναστατικής σκέψης και ιδέας, περιθωριοποίησε κάθε εναλλακτική σκέψη και αισθητική.
 
Ζούμε 28 χρόνια αισθητικής χούντας. Ένα τηλεοπτικό χωνευτήρι που καθόριζε και καθορίζει το μέτρο της αξίας και της απαξίας. Έχει τη δυνατότητα να μεταβάλλει τον "περιθωριακό" και "γραφικό" σε άξιο, μετριοπαθή και λογικό, να απαξιώσει και να εξυψώσει όποια μαριονέτα θέλει. Ακόμα και να καθορίσει-δυστυχώς- το τι "πρέπει" να κάνει ένα κίνημα. Δημιουργεί "πραγματικότητες", ορίζοντας τι είναι "νέο" και τι είναι "παλιό", τι είναι "δεξιό", "κεντρώο", "αριστερό", "αναρχικό". Για όσους αρνούνται αυτή την πραγματικότητα, τα χρόνια της αισθητικής χούντας, ο μόνος δρόμος είναι το περιθώριο και η σιωπή.
 
Ως κυβέρνηση, είδαμε την τηλεοπτική υπόθεση εντελώς επιφανειακά;
 
Η απάντηση είναι ναι, διότι, την είδαμε με το πρίσμα της αλτουσεριανής αντίληψης - περι Ιδεολογικού Μηχανισμού του Κράτους - στο οποίο έχουμε δικαιώματα κι εμείς. Αφού έχουμε ένα μέρος της "κοινωνίας των ψηφοφόρων" πρέπει να κατέχουμε κι ένα κομμάτι του τηλεοπτικού τοπίου. Απορώ κι αναρωτιέμαι, τι να το κάνουμε ένα "φιλοκυβερνητικό" δελτίο ειδήσεων. Oταν η αισθητική του φασισμού, της αγοράς, είναι το μέτρο της τηλεοπτικής πραγματικότητας, τις άλλες 23 ώρες της καθημερινής μετάδοσης;
Xάσαμε την παρτίδα ως κυβέρνηση. Γιατί δεν πολεμήσαμε το περιεχόμενο της μετάδοσης θέτοντας τα κριτήρια μιας άλλης πραγματικότητας, η οποία θα απέκλειε την αισθητική των αφεντικών. Πήγαμε μέσα στο "γηπεδό" τους να δείξουμε "ποιός είναι το αφεντικό".
 
Έτσι λοιπόν, η απόφαση του ΣτΕ και η απραξία του ΕΣΡ έδειξαν ποιός είναι το αφεντικό. Δεν έχει σημασία η τυπική νομιμότητα, αλλά ο συσχετισμός δυνάμεων.
 
Δεν προσπαθήσαμε να καθαρίσουμε το στάβλο του Αυγεία, αλλά ανακατευτήκαμε κι εμείς, απρόσκλητοι και ακάλεστοι, με τα πίτουρα. Κι έτσι παρακολουθούμε αυτές τις ημέρες, πως τρώγονται τα ζαγάρια .
 
Πως ξεμπερδεύουμε ; Ακόμα ξεδιπλώνεται η ιστορία…
 
Ο παππούς μου από την Θήβα, μου έλεγε : Όταν έχεις απέναντί σου ένα φίδι και αντί να του κόψεις το κεφάλι, του ξύνεις τη ράχη λογικό είναι να σε δαγκώσει.

Δεν υπάρχουν σχόλια