Header Ads

Πρώτα συμπεράσματα από τις ιταλικές εκλογές (του Γιάννη Μπουρνού)

«Είναι νωρίς για να μιλήσει κανείς με σιγουριά για τα κυβερνητικά σενάρια στην Ιταλία. Είναι, όμως, εξόχως υποκριτική η «έντονη ανησυχία» των συστημικών διεθνών μέσων ενημέρωσης για το "θρίαμβο του λαϊκισμού", όταν πριν λίγες εβδομάδες ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι προβλήθηκε στις Βρυξέλλες ως πολέμιος του λαϊκισμού και της διαφθοράς»

Στην Ιταλία το εκλογικό σώμα (συνεχίζει να) τιμωρεί το παλαιό πολιτικό σύστημα (σε όλες τις αποχρώσεις του). Δεν είναι τυχαία τα ποσοστά του Κινήματος 5 Αστέρων (Κ5Α) και της Λέγκας του Βορρά (χωρίς τα δύο αυτά κόμματα να ταυτίζονται ιδεολογικοπολιτικά).

Το Κ5Α σαρώνει στην παλιά εκλογική δεξαμενή της ιστορικής Αριστεράς, αλλά αντλεί ψήφους από όλο το φάσμα, στη βάση του αντισυστημικού προφίλ του. Άλλαξε προεκλογικά τη θέση του για την Ευρωζώνη προκειμένου να δείξει κυβερνησιμότητα, αλλά αυτό δεν του στοίχισε σε ψήφους. Πήρε κομμάτι του κέντρου της Ιταλίας και επικράτησε συντριπτικά στον (φτωχότερο) Νότο.

Η Λέγκα του Βορρά είναι ένα κόμμα ακροδεξιό. Ο Σαλβίνι έπαιξε κι αυτός με αντισυστημικό προφίλ και γι αυτό κέρδισε τους δεξιούς ψηφοφόρους έναντι της Φόρτσα Ιτάλια του υπέργηρου Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Ο συνασπισμός της Δεξιάς κέρδισε άνετα στον (πλουσιότερο) Βορρά, ενώ ειδικά η ιταλική Ακροδεξιά ισχυροποιείται πολύ ανησυχητικά, συγκεντρώνοντας αθροιστικά το 1/4 του εκλογικού σώματος: Τρίτο κόμμα η Λέγκα του Βορρά με 17-18%, στο 4.5% το κόμμα «Αδελφοί της Ιταλίας» (FdI), στο 1.5% η λίστα «Εμείς με την Ιταλία» (Noi Con Italia) και στο 1% για πρώτη φορά οι νεοφασίστες της Casa Pound.

Για το Δημοκρατικό Κόμμα και τον Ματέο Ρέντσι δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά. Ένα ακόμη σοσιαλδημοκρατικό κόμμα σε αποσύνθεση με έναν ηγέτη του οποίου οι πολιτικές μετοχές εξαντλούνται, και που στις Ευρωεκλογές του 2019 πιθανώς να εγκαταλείψει και επίσημα τους Ευρωπαίους Σοσιαλιστές, για να δεθεί στο άρμα του Εμμανουέλ Μακρόν.

Η Αριστερά στην Ιταλία - και στις δύο εκδοχές της, «Ελεύθεροι & Ίσοι» (LeU) και «Εξουσία στο Λαό» (PaP)- αποτυγχάνει (για πολλοστή φορά) να επηρεάσει τις πολιτικές εξελίξεις και να καταστεί αξιόπιστη επιλογή για ευρύτερο κόσμο. Αθροιστικά συγκεντρώνει περίπου 4.5-5%, με τη LeU να είναι η μόνη λίστα που διασφαλίζει -μετά βίας- την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.

Αναμενόμενο, αφού απέτυχε και πάλι να ξεπεράσει την πολυδιάσπαση και τη χρόνια απαξίωση, φτιάχνοντας δύο διαφορετικά ψηφοδέλτια, δύο μήνες πριν τις εκλογές. Αντί να προσπαθήσει από νωρίς να χτίσει ένα ενωτικό, αξιόπιστο, ριζοσπαστικό πολιτικό σχήμα, προτίμησε να συγκολληθεί είτε με τους -ταυτισμένους με το παλιό πολιτικό σύστημα- Ντ' Αλέμα και Μπερσάνι (στην περίπτωση της LeU), είτε με μικρές αριστερίστικες ομάδες με μηδαμινή κοινωνική απεύθυνση (στην περίπτωση της PaP). Η συζήτηση για το αύριο της ιταλικής Αριστεράς, ειδικά εν όψει των ερχόμενων Ευρωεκλογών του 2019, θα είναι ιδιαίτερα επίπονη μετά από μια προεκλογική περίοδο έντονης ενδοαριστερής πόλωσης.

Είναι νωρίς για να μιλήσει κανείς με σιγουριά για τα κυβερνητικά σενάρια στην Ιταλία. Είναι, όμως, εξόχως υποκριτική η «έντονη ανησυχία» των συστημικών διεθνών μέσων ενημέρωσης για το "θρίαμβο του λαϊκισμού", όταν πριν λίγες εβδομάδες ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι προβλήθηκε στις Βρυξέλλες ως πολέμιος του λαϊκισμού και της διαφθοράς.

*Ο Γ. Μπουρνούς είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ και Υπεύθυνος του Τομέα Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων του κόμματος

Δεν υπάρχουν σχόλια