Header Ads

«Η Ελλάδα έκανε άλματα στον αθλητισμό»

Ο γ.γ. Αθλητισμού Ιούλιος Συναδινός δεν... μασάει τα λόγια του. Δεν προσπαθεί να... εμπορευτεί τις πρόσφατες παγκόσμιες επιτυχίες των αθλητών μας. Δεν κλείνει τα μάτια στα προβλήματα. Ζητάει, όμως, «να διατηρούμε πάντα την υποχρέωση της καθημερινής μάχης για τα κοινωνικά χαρακτηριστικά του αθλητισμού, τη δημοκρατία και τον βασικό του στόχο, τον άνθρωπο και την ποιότητα της ζωής του».

• Η χώρα μας έκανε μία εντυπωσιακή εμφάνιση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου με την κατάκτηση αρκετών μεταλλίων. Για σας ήταν αναμενόμενη αυτή η εμφάνιση των Ελλήνων αθλητών;

Τα αποτελέσματα των αθλητών του στίβου δεν με εξέπληξαν και δεν ήταν τυχαία. Ως άνθρωπος που προέρχεται από τον κλασικό αθλητισμό, έχω απόλυτη επίγνωση του χώρου. Ο ελληνικός στίβος διαθέτει την πιο ιστορική και καλύτερα οργανωμένη ομοσπονδία, τον ΣΕΓΑΣ, με αθλητική φιλοσοφία κι ένα διαχρονικό εθνικό σχεδιασμό που αποδίδει καρπούς.

Ο ΣΕΓΑΣ έχει πλέον ξεπεράσει τις σκοτεινές στιγμές του παρελθόντος του 2004, με το ντόπινγκ, αυτές αφορούσαν μια μειοψηφία που δεν χαρακτήριζε τον χώρο συνολικά και καθορίζονταν από τις πολιτικές επιλογές εκείνης της εποχής. Σήμερα ο ελληνικός στίβος έχει διατηρήσει τον κομβικό θεσμό του σωματειακού προπονητή, εξελίσσει το πρόγραμμα KIDS ATHLETICS, συνεργάζεται στα θέματα του σχολικού αθλητισμού και προσπαθεί όσο μπορεί να διατηρηθεί μακριά από τις προκλήσεις της εμπορευματοποίησης.

Επαναλαμβάνω: στον αθλητισμό τίποτα δεν είναι τυχαίο.

• Και στο τένις ο Στέφανος Τσιτσιπάς εξέπληξε ολόκληρο τον πλανήτη. Εχουμε τύχη και σε άλλα αθλήματα;

Εχουμε πλειάδα ταλέντων σε όλα τα αθλήματα. Είναι φυσικό στα πιο μαζικά να φαίνεται περισσότερο. Ομως αυτό που λείπει είναι η συστηματοποίηση του μοντέλου για την ανάδειξή τους, που δεν μπορεί παρά να ξεκινά από τη φυσική αγωγή στην εκπαίδευση.

Εκεί υπάρχουν σοβαρά διαχρονικά προβλήματα, είναι κυρίως θέμα κακής αντίληψης συνολικά του εκπαιδευτικού συστήματος της χώρας απέναντι στην άσκηση και στον αθλητισμό.

Ταυτόχρονα υπάρχει έλλειψη ενιαίας επιστημονικής τυποποίησης στην καθοδήγηση των αθλητικών ταλέντων, με την έννοια ότι πολλοί προπονητές ή αθλήματα, για να το πω γενικότερα, «διεκδικούν» και «δεσμεύουν» παιδιά τα οποία ενδεχόμενα σε άλλο άθλημα να είχαν καλύτερη τύχη.

• Σε μερικά 24ωρα θα βγούμε τυπικά από τα μνημόνια. Μπορούμε να πούμε το ίδιο και για τον αθλητισμό;

Προσωπικά θεωρώ ότι ο ελληνικός αθλητισμός βρισκόταν σε κρίση πολύ πριν από τα μνημόνια. Και ήταν κρίση αξιών και ηθικής, απότοκος της οικοδόμησης ενός στρεβλού μοντέλου. Αυτό το αθλητικό μοντέλο δεν ήταν ποτέ κοινωνικά ουδέτερο. Συνέβαλε με την εμπορευματοποίηση και την ηθική του απαξία στην εδραίωση του πολιτικού συστήματος, όπως το γνωρίσαμε από τη μεταπολίτευση έως την εποχή της πρόσφατης κρίσης.

Είναι εντυπωσιακό πώς και γιατί ο αθλητισμός σε κάποιες περιόδους αποτελεί γόνιμο πεδίο για κοινωνικές παθογένειες και αρνητικά φαινόμενα. Ρατσισμός, διακρίσεις φύλου, ατομικισμοί και παραγοντισμοί, πελατειακές σχέσεις και ανισομερείς τάσεις ανάπτυξης κέντρου – περιφέρειας, βία, ντόπινγκ, φαινόμενα φοροδιαφυγής, ανομίας, διακίνησης μαύρου χρήματος, μαύρης εργασίας, πρόκειται για έναν πραγματικό κοινωνικό καθρέφτη.

Για όλους αυτούς τους λόγους υποστηρίζω ότι κάθε πολιτική αθλητισμού οφείλει πρωτίστως να στοχεύει στην άμβλυνση της αξιακής και ηθικής κρίσης που προϋπήρξε της οικονομικής κρίσης της τελευταίας 8ετίας. Σήμερα, λίγες μέρες από την έξοδο της χώρας από την επιτήρηση και τα μνημόνια, φαίνεται καθαρά ότι ο ελληνικός αθλητισμός ήδη βρίσκεται πιο μπροστά από άλλους κοινωνικούς τομείς σε πορεία ανάπτυξης και σημαντικών μεταρρυθμίσεων.

Ο αθλητισμός είναι ο προάγγελος μέσα στη κοινωνία. Ο ελληνικός αθλητισμός προχωράει, φυσικά με δυσκολίες και προβλήματα, αλλά με σαφείς τομές, με αλλαγή συνειδήσεων και συμπεριφορών. Το σχέδιο που υλοποιούμε θέτει μια προϋπόθεση: να διατηρούμε πάντα μέσα στο νέο την υποχρέωση της καθημερινής μάχης για τα κοινωνικά χαρακτηριστικά του αθλητισμού, τη δημοκρατία και, τον βασικό του στόχο, τον άνθρωπο και την ποιότητα της ζωής του.

• Το μεγαλύτερο μερίδιο δημοσιότητας στον χώρο του αθλητισμού παίρνουν το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ και άλλα (ομαδικά) σπορ που όμως αποτελούν ιδιωτικές επιχειρήσεις. Τι γίνεται με όλους αυτούς τους συλλόγους και τους αθλητές που κοπιάζουν στην ανωνυμία;

Μέσα στην κρίση και κυρίως την τριετία της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, ο ελληνικός αθλητισμός σε επίπεδο κορυφής αντεπεξήλθε με τεράστια επιτυχία τους Ολυμπιακούς και Παραολυμπιακούς Αγώνες στο Ρίο, τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες στην Κορέα, δεκάδες παγκόσμια κι ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.

Φυσικά το μεγαλύτερο μερίδιο της επιτυχίας βρίσκεται στους αθλητές και στους προπονητές. Ομως έχει συμβάλει και ο σχεδιασμός της ΓΓΑ, τονίζω σε συνθήκες ασφυκτικής οικονομικής κρίσης, σε αντίθεση με το παρελθόν των παχιών αγελάδων, του μαύρου πολιτικού χρήματος που έρεε από τους ειδικούς λογαριασμούς του πρώην δημόσιου ΟΠΑΠ και σε μια περίοδο που ακόμα πληρώνουμε εκατομμύρια ευρώ για τα «τιμολόγια» των εργολάβων του 2004.

Αν δούμε πίσω από την «κουρτίνα» της τετραετίας 2015-2018 θα διακρίνουμε: σταθερή ροή χρηματοδοτήσεων προς τις ομοσπονδίες με ετήσια, έστω και μικρή αύξηση, σταθερή ροή χρηματοδοτήσεων με αύξηση και τεχνική υποστήριξη στα Εθνικά Αθλητικά Κέντρα που εποπτεύονται από την ΓΓΑ. Θα βρούμε ένα στρατηγικό πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων για αθλητικά έργα της ΓΓΑ σε όλη τη χώρα, με αναπτυξιακή και αθλητική φιλοσοφία και όχι πελατειακά κριτήρια.

Ενα πρόγραμμα για την περιφέρεια, για τη διόρθωση της ανισότητας, για τη σχεδιασμένη κατανομή του είδους των εγκαταστάσεων, με κριτήρια αντικειμενικά, πληθυσμιακά, γεωφυσικά, ιστορικά. Ενα πρόγραμμα αποκατάστασης των αθλητικών ερειπίων του 2004 και της εγκαταλειμμένης εθνικής αθλητικής υποδομής που παραλάβαμε από τις κυβερνήσεις της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ.

Θα δούμε έντονο νομοθετικό έργο για το ντόπινγκ κι εναρμόνιση με τον Παγκόσμιο Κώδικα Αντιντόπινγκ (2015), για τη βία με αφορμή αθλητικές εκδηλώσεις (2016), για την κατηγοριοποίηση των αθλητικών υποδομών και την απλούστευση των διαδικασιών αδειοδότησης και καταλληλότητας (2017).

Για τη σημερινή αθλητική ηγεσία είναι δεδομένο το ανθρωποκεντρικό πρόταγμα για αθλητική ανάπτυξη, μέσα σε ζωντανές κοινωνίες. Σε πόλεις και χωριά με αθλητική ταυτότητα, με ενεργούς πολίτες, μέσω της συμμετοχής στη φυσική δραστηριότητα και στα κοινά. Επομένως, δουλεύουμε σθεναρά για τη δημιουργία αθλητών, αλλά ακόμα πιο συστηματικά για τη διαμόρφωση σταθερών συνθηκών που να ευνοούν έναν άλλο υγιεινό τρόπο ζωής.

Με ένα σχέδιο για τον αθλητισμό που εντάσσεται σε μια συνολική στρατηγική κοινωνικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας κι ένα διαφορετικό μοντέλο περιβαλλοντικής ανάπτυξης στη μεταμνημονιακή εποχή.

Δεν υπάρχουν σχόλια