Header Ads

Βία στα γήπεδα – Οι λύσεις που υπάρχουν και η βούληση που αναζητείται

Ένας άνθρωπος κρατάει στο χέρι το σημαιάκι του κόρνερ και περιφέρεται εντός του αγωνιστικού χώρου του ΟΑΚΑ με το πρόσωπο ακάλυπτο, σαν να μην τρέχει τίποτα!

Ανεμίζοντας το… πολύτιμο λάβαρο, πανηγυρίζει τη νέα νίκη των «γνωστών-αγνώστων», απέναντι στον ημιθανή πια ελληνικό αθλητισμό. Τη νίκη αυτής της διαβόητης χούφτας χουλιγκάνων που λυμαίνονται ανενόχλητοι έναν χώρο, όπου ο συναγωνισμός υφίσταται για να ψυχαγωγεί.

Γύρω του πέφτουν δακρυγόνα. Έξω από το στάδιο, «συμπολεμιστές» του, ρίχνουν μολότοφ σε αστυνομικούς, σε μια μάχη που δεν τον αγχώνει. Είναι το δικό του σπορ, το δικό του χόμπι ρε αδερφέ.

Οι εν λόγω εικόνες δεν αποτελούν ονείρωξη κάποιου ευφάνταστου χουλιγκάνου, παρά πραγματικά γεγονότα, που συνέβησαν κατά τη διάρκεια της εισβολής οπαδών στο ντέρμπι Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός, τ’ οποίο και διεκόπη.

Αυτό που καταδεικνύει περίτρανα το άκρο, τ’ οποίο έχουμε ξεπεράσει προ πολλού, είναι το γεγονός ότι αυτός ο καθώς πρέπει κύριος δεν είχε καλυμμένο το πρόσωπό του. Δηλαδή, πως, ούτε που πέρασε από το κούφιο κεφάλι του, το ενδεχόμενο να υποστεί συνέπειες για τις πράξεις του.

Μαρτυρίες κάνουν λόγο για μικρά παιδιά που έκλαιγαν, ανθρώπους που κινδύνεψαν να ποδοπατηθούν και οργισμένους φιλάθλους που, από την αγανάκτησή τους, πετούσαν αντικείμενα στα καλόπαιδα, τα οποία, για πολλοστή φορά, τους στέρησαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν από κοντά αυτό που αγαπούν: το ποδόσφαιρο.

Το ερώτημα του ενός εκατομμυρίου είναι έως πότε θα κυβερνά η ατιμωρησία. Ο νέος αθλητικός νόμος αναφέρει ότι, σε όποιον συλλαμβάνεται, θ’ ασκείται ποινική δίωξη από τον εισαγγελέα θα του απαγορεύεται διά βίου η είσοδος σε γήπεδα. Εάν, δε, ο συλληφθείς παραβεί τους περιοριστικούς όρους, κινδυνεύει με ποινή φυλάκισης.

Ωστόσο, οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ, γνωρίζουν πάρα πολύ καλά ότι το πρόβλημα της βίας εντός των γηπέδων δεν επιλύεται μοναχά μέσω λήψης μέτρων από την Πολιτεία. Ακόμα και αν αυτά φθάσουν να τηρούνται στον απόλυτο βαθμό.

Σε καμία «κανονική» χώρα του περίφημου δυτικού πολιτισμού, όπου η εξάλειψη της βίας εντός των γηπέδων έχει επιτευχθεί, δεν έθεσε αυστηρούς και απαράβατους κανόνες μόνον το κράτος.

Αντιθέτως, οι αθλητικοί σύλλογοι ήταν εκείνοι που ανέλαβαν τις περισσότερες ευθύνες για την καταπολέμηση του φαινομένου. Όμως, εκεί, οι διοικήσεις των ομάδων είχαν και τη βούληση να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους, ώστε να εξασφαλίσουν την ασφαλή διεξαγωγή των αγώνων: Συνεργάσθηκαν με τους ίδιους τους συνδέσμους των ομάδων τους, ώστε ν’ αποβάλουν τα ταραχοποιά στοιχεία και ανέλαβαν την ευθύνη της φύλαξης εντός των γηπέδων, χρησιμοποιώντας ιδιωτική ασφάλεια.

Σήμερα, ούτε να φαντασθούμε δεν μπορούμε, αστυνομικές δυνάμεις παρατεταγμένες εντός ενός αγγλικού, γερμανικού, ισπανικού κ.ο.κ. γηπέδου.

Τα μέτρα που μπορεί να λάβει μια διοίκηση για να προστατεύσει τα του οίκου της, μόνο λίγα δεν είναι. Το ζητούμενο είναι εάν υπάρχει πραγματικά η βούληση γι’ αλλαγή. Καθότι, στην Ελλάδα, μόνο λίγες δεν είναι οι παθογένειες, οι οποίες βολεύουν συγκεκριμένα συμφέροντα. Στον κατακρεουργημένο ελληνικό αθλητισμό, μόνο λίγοι δεν είναι εκείνοι που χαϊδεύουν τους στρατούς των χουλιγκάνων.

Οι κοινωνία ψιθυρίζει τη διαπλοκή: τις πολυσχιδείς και πολυδιάστατες σχέσεις αυτών των στρατών με διοικήσεις. Κάνει λόγο για μια ευρύτερη συνεργασία και για υπηρεσίες που προσφέρουν οι μεν στους δε -και τούμπαλιν- σε διάφορα πεδία.

Άραγε να ευσταθούν όλα αυτά; Να υπάρχουν τέτοιου είδους πράγματα στη χώρα μας; Θαρρώ πως η ερώτηση δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο, παρά ρητορική…

Toυ Παναγιώτη Ζαφειρόπουλου

Δεν υπάρχουν σχόλια