Header Ads

Ιταλία - Περιφερειακές Εκλογές: Το κίνημα της Σαρδέλας "έσωσε" την Εμίλια Ρομάνια

Αποτέλεσμα εικόνας για sardina emilia romagna

Οι περιφερειακές εκλογές στην «κόκκινη» Εμίλια Ρομάνια ήταν κρίσιμες, όχι μόνο για την περιοχή και την πολιτική πορεία της Ιταλίας, αλλά και για την επίδραση τους  σε όλη την Ευρώπη, λόγω της στρατηγικής θέσης της περιφέρειας, μεταξύ κέντρου και βορρά της Ιταλίας και της «​​κόκκινης» κυριαρχίας από τον 19ο αιώνα.

Η διαχρονική κυριαρχία της αριστεράς/κεντροαριστεράς στην Εμίλια-Ρομάνια παρήγαγε μια δημοκρατική κουλτούρα στην τοπική κοινωνία, σε ποιοτικό και ποσοτικό επίπεδο (μοντέλο Εμιλιάνο). Αύξησε το ΑΕΠ της περιφέρειας στα υψηλότερα της χώρας, μείωσε την ανεργία, δημιούργησε αποτελεσματικές δομές κοινωνικής ένταξης και συνοχής, υψηλό επίπεδο υποδομών, προώθησε σημαντικά το εξαγωγικό έργο της περιφέρειας, έδωσε κίνητρα στις επιχειρήσεις να καινοτομούν και να επενδύουν στην περιοχή, δημιούργησε και ανέπτυξε τις περίφημες Κοπερατίβες που ανέβασαν την συνείδηση της συλλογικότητας και το εισόδημα των συμμετεχόντων, ανέβασε το δείκτη πολιτισμού πάνω από τον ιταλικό μέσο όρο και μείωσε την εισοδηματική ανισότητα. 

Τα ποσοστά απόλυτης και σχετικής φτώχειας είναι χαμηλότερα από τον εθνικό μέσο όρο, ενώ με το εισόδημα αλληλεγγύης στήριξε τις αδύνατες οικογένειες που απειλούνται με κοινωνικό αποκλεισμό. Όμως η οικονομική κρίση της χώρας σε νεοφιλελεύθερο περιβάλλον είχε αρνητική επίδραση και σε αυτή την περιφέρεια και η κρίση των δημοκρατικών κομμάτων άφησε τεράστιο χώρο για την άνοδο της δεξιάς και ειδικά της ακροδεξιάς.

Η διάσπαση των προοδευτικών δυνάμεων σε πολλαπλά εκλογικά σχήματα σήμαινε ότι η μάχη προβλεπόταν αμφίρροπη με την υποψήφια της Λέγκα. Η συσπείρωση όλης της κεντροδεξιάς/δεξιάς/ακροδεξιάς στην Μποργκοντσόνι,υποψήφια της Λέγκα, με επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας τον ίδιο τον Σαλβίνι, δείχνει την κρισιμότητα αυτών των εκλογών. Μία νίκη στο κάστρο της αριστεράς θα έθετε ξανά τον ίδιο πρωταγωνιστή των πολιτικών εξελίξεων στη χώρα.

Η νίκη του Στέφανο Μπονατσίνι δεν είναι απλά μια νίκη του Δημοκρατικού Κόμματος, είναι μια νίκη της δημοκρατικής Ιταλίας. Για να μην παραδοθεί η ίδια η ιστορία της χώρας σε έναν επικίνδυνο εχθρό της δημοκρατίας, στον Σαλβίνι της ιστορικής αναθεώρησης. Γιατί πίσω από την υποψήφια του Σαλβίνι δεν ήταν μόνο η Λέγκα, ο Μπερλουσκόνι και η ακροδεξιά Μελόνι, αλλά ήταν η νεοφασιστική Forza Nuova και η ναζιστική Casapound!

Oι δημοσκοπήσεις του τελευταίου μήνα έδιναν οριακή επικράτηση του δημοκρατικού υποψηφίου, με μέγιστη διαφορά 2 μονάδων. Η πρόβλεψη των exit polls έδωσε μέση διαφορά 4 μονάδες. Τα τελικά αποτελέσματα (51,4%-43,6%, ήτοι περίπου 8 μονάδες) ξεπέρασαν και τις πλέον αισιόδοξες προβλέψεις.

Η υψηλή συμμετοχή στις εκλογές (διπλάσια των προηγούμενων περιφερειακών) αλλά και η νίκη οφείλεται σε μεγάλο μέρος στην κινητοποίηση των πλατειών του κινήματος των Σαρδελών αλλά και στα αντιφασιστικά αντανακλαστικά των απογοητευμένων που ήταν στην αποχή. Με την ίδια συμμετοχή στις ευρωεκλογές η δεξιά είχε κερδίσει την περιφέρεια με διαφορά 7% και τη Λέγκα πρώτο κόμμα. Τα αποτελέσματα των περιφερειακών εκλογών δίνουν απώλεια 7% στην δεξιά ενώ η Λέγκα χάνει την πρωτιά (32%) από το Δημοκρατικό Κόμμα (34,7%).

Η ήττα του Σαλβίνι στις περιφερειακές έρχεται μετά από οκτώ συνεχόμενες νίκες (Μολίζε, Φριούλι, Τρεντίνο, Αμπρούτσο, Σαρδηνία, Μπαζιλικάτα, Πιεμόντε, Ούμπρια), ενώ η δεξιά πήρε και την Καλάμπρια αλλά με υποψήφια του Μπερλουσκόνι.

Η ανάλυση της ψήφου ανά επαρχία δεν απείχε από τις προβλέψεις και από τα αποτελέσματα εθνικών και ευρωπαϊκών εκλογών. Τα κάστρα της δεξιάς που άντεξαν και έδωσαν μεγάλες διαφορές υπέρ της, ήταν η Πιατσέντσα (+23%) και η Φεράρα (+14%). Όμως στις δεξιές επαρχίες της Πάρμα (+4%) και του Ρίμινι (+1%) η νίκη της δεξιάς ήταν πύρρεια και η αποτυχία βαραίνει τον ίδιο το Σαλβίνι.

Η νίκη της δημοκρατίας δόθηκε από την μαζική προσέλευση στις «κόκκινες» επαρχίες και τις μεγάλες διαφορές που καθόρισαν το αποτέλεσμα. Είναι εκείνες των επαρχιών της Μπολόνια (+24%), του Ρέτζιο Εμίλια (+16%) της Μόντενα (+11%),και της Φορλί-Τσεζένα (+5%). Αξιοσημείωτη η νίκη στην Ραβέννα (+10%) που η δεξιά είχε κερδίσει στις ευρωεκλογές και ο Σαλβίνι έδωσε ειδικό βάρος σε αυτή την αναμέτρηση.

Αν οι κινητοποιήσεις των Σαρδελών στις πλατείες των πόλεων αφύπνισαν την προοδευτική κοινωνία να φύγει από την αποχή, δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε και την δημοκρατική στήριξη του Καρδινάλιου Τζούπι και των προοδευτικών καθολικών, πιστών στο πνεύμα του Πάπα Φραγκίσκου. Ομοίως θα πρέπει να αναφερθεί ο θετικός ρόλος των Πέντε Αστέρων που παρά την εσωστρέφεια τους και το κενό ηγεσίας στο κόμμα τους στήριξαν, εμμέσως πλήν σαφώς, τον Μπονατσίνι.

Σε αυτό κύρια οφείλεται και η απόλυτη «εξαφάνιση» του υποψηφίου τους (Μπενίνι) που πήρε μόλις το 3,5%. Με τα ίδια δημοκρατικά αντανακλαστικά κινήθηκαν και οι ψηφοφόροι των μικρών αριστερών κομμάτων. Τα τρία αριστερά σχήματα, στο σύνολο τους, δεν ξεπέρασαν το 1%.


Το Δημοκρατικό Κόμμα μπορεί να πήρε ανάσες ζωής, αλλά ο Τζινγκαρέτι οφείλει να αλλάξει το κόμμα που ακόμα έχει το αρνητικό αποτύπωμα του ρεντσισμού και της κεντροδεξιάς στροφής . Δεν ήταν κύρια κατόρθωμα του κόμματος η πρωτιά, αλλά των Σαρδελών και του αντιφασιστικού μετώπου . Αν το κόμμα αποκτήσει ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά σε επαφή με τα κινήματα , γειωθεί με τις ανάγκες της κοινωνίας και προτάξει ένα προοδευτικό πρόγραμμα τότε η νίκη αυτή θα έχει αντίκρισμα. Διαφορετικά ο Σαλβίνι θα είναι μόνιμα προ των πυλών και ο εκφασισμός της χώρας δεν θα είναι μόνο μια πιθανότητα.


left-agenda.media
Λευτέρης Στουκογεώργος

Δεν υπάρχουν σχόλια